That feeling when you just turned a year older and it does not sink into your mind- and you feel oh-so-good about it. Hah!
kthanksbye.
That feeling when you just turned a year older and it does not sink into your mind- and you feel oh-so-good about it. Hah!
kthanksbye.
Not that I am a fan of Ms. Swift, I just like the song. I feel like it is the perfect song for I will be turning 23 next week. Woohoo (with a sad face)!
Enjoy!
Para sa mga nakaipon ng tapang mula sa pakikibaka sa laban ng buhay,
Para sa mga nagkaroon ng lakas ng loob at maging buhay na patunay,
Para sa paniniwalang lahat ay may pagkakapantay-pantay,
Mabuhay Ka, Babae!
Para sa mga muntik nang sumuko sa pagpapagal,
Para sa mga patuloy na lumalaban at sumusugal,
Para sa mga nasaktan at patuloy na nagmamahal,
Mabuhay Ka, Babae!
Para sa mga ilaw ng tahanan,
Tagapagbigay-serbisyo sa bayan,
Tagapagsiguro sa kalusugan,
Sandigan ng paaralan,
Tagapagtaguyod ng katarungan,
Kumikilala ng karapatan,
Nagmamahal ng walang katapusan,
At sa ating mga humanitarian,
Mabuhay Ka, Babae!
Maligayang Araw ng Kababaihan!
(8 Marso 2013)
Nakakainis, amoy panis.
Nakakainis, ang bangis.
Nakakainis, ang tamis.
Nakakainis, nakakamiss.
Nakakainis, sarap ihagis.
Nakakainis, mayroong nagbibigkis.
Nakakainis, maraming ipis.
Nakakainis, nauso na ang walis.
Nakakainis, sarap ng mais.
Nakakainis, sarap maging makinis.
Nakakainis, palaging pawis.
Nakakainis, ngiti nilang kay tamis.
Nakakainis, ang wais.
Nakakainis, ang buwis.
Nakakainis, parang dilis.
Nakakainis, karanasang walang kawangis.
I hate hospitals or should I say they scare me a little. I always find hospitals odd. I do not like seeing those dying people, crying loved ones, worried husbands, and the like. I get goosebumps whenever I get the rare chance to visit somebody in there. I would like to think that the reason for these is that the last 3 , 4 or 5 times that I have been to a hospital was also the moments when our relatives died so initially you know the impression that it gives me. The only happy thing I remember was when my mom delivered my younger sister via CS. But that was in 1998. Hospitals bring me a feeling of anxiety and sadness and I don’t like it. But of course, if the need arises, I will not hesitate to go there and watch over my loved ones or friends.
Speaking of which, earlier tonight, one of my colleagues asked if I could follow him in one of the hospitals here in Bislig City. He experienced something and needed to be checked for immediate response. So, upon entering the hospital premises, I instantly asked the guard if he happened to see my friend and answered no. I went straight to the nurse stations 1 and 2 but nobody can give me details on where my friend was and all that. I called him and he said that he was inside the emergency room. Damn. If I hate hospitals, I hate Emergency Rooms more. I cannot bear so much pain from seeing those people praying for their lives. A man met an accident and experienced dislocation of his left leg, the woman on my right was sitting on a wheelchair with her lovely daughter watching over her. She was so weak she cannot even speak. I did not bother to ask since I don’t have the time to. Haaaay… sad much.
Just imagine the stress that being sick gives to other people. I mean, it could be a family member, a friend, a lover. We cannot tell. All I know is that I love my family so much and I cannot afford to see them crying over me just because I am sick. I know we are all going to die but at least up to this very moment, I still would want my family to be happy in life.
I just don’t want to be sick. That’s it. Hoho
P.S.
On my way to the hospital, we ran by a puppy and I think we killed him. So, whoever you are, you cute little puppy, I am sorry but the tricycle driver did not see you coming. Hope you can forgive us.
May mga bagay talagang kahit gaano katibay darating ang minsang ito rin ay bibigay… Sasapit ang unos, magdudulot ng lungkot Hahabi ng istoryang kailanma’y di malilimot. Ang buhay na pinuno ng pag-asa at pagpupunyagi Makakaramdam ng bahagyang hinagpis at pagkasawi. … Continue reading
Nagbyahe ng dalawang oras, tumawid ng tulay habang galit na galit ang pag ragasa ng tubig sa ilog, inulan, hinangin, sumakay ng saddam o yung malalaking truck na ginagamit sa paghakot ng troso, naghabal habal sa mabato, madulas, at matarik na daan pababa ng bundok, tumawid muli sa makapigil hiningang tulay.
Dito umikot ang araw ko.
Halo halo ang nararamdaman. Nandyang makakaramdam ng kaligayahan dahil naging produktibo naman ang araw. Idagdag pa ang bonus na mga karanasang ito. May kaunting takot din dahil ano pa bang dapat maramdaman sa tulay na muntik nang maputol, sa truck na kalawangin, at sa pag bounce sa habal habal at pagdaan nito sa malalaki at maliliit na bato. Nalungkot din ako dahil nangungusap ang mga mata ng mga taong nadaanan namin papunta sa pakay. Alam mo yung pakiramdam na tinitingnan ka lang nila tapos sa loob loob nila e nagdarasal silang sana sila ang mabigyan ng kung anuman ang dala namin. Yung makakadaan ka sa mga tent na mababa pa sa bahay ng aso, yung hinding hindi mo papangaraping tumayo habang nasa loob ka dahil masisira lamang ito. Idagdag mo pa yung aktwal mong makikita ang mga bata na nakahiga doon. Umuulan din. Nakaramdam ako ng konting kirot dahil ang lakas lakas ng hangin at ulan. May isang bahay doon malapit sa tulay, may dalawa o tatlong nakatira. Dalawa doon ay matandang lalake. Natakot ako para sa kanila. Natakot ako na baka liparin ulit ng hangin ang bahay nila tapos mahirapan lalo. Kitang kita ko ang pagyakap sa sarili upang maibsan ang lamig na dulot ng hangin. Pero hanggang ganun na lang. Wala rin namang ibang pupuntahan. Wala ring ibang aasahan kundi mga sarili.
Nakakita naman na ako ng ganito dati pero iba ito. Parang mga isla lang. Aakalain mong pare pareho ngunit palaging may pagkakaiba. Parang tao lang. Sasabihin mong magkakatulad pero unique.
Haaaaay…
at isa pa.
Haaaaaaaay…
Maayong Gabii, Bislig, Surigao del Sur.
Higit sa Chika, AKSYON!
Emotion on Canvas
Just another WordPress.com weblog
Traveler. Travelogue. TV.
iwannascreamicecream
Ganun talaga.
a quick look at the news and IBON's views
My pocketful-of-sunshine-life
Life unfolds, chapter by chapter with each page laced by gratitude and HIS grace.
Always up to something New!
Beauty, Plus-Size Fashion, NAILS!
mula sa malikot na pagiisip ng inyong....TEH... k brosas :)
film student
everybody dances to their own boom boom
[ Stuff ]
Your sweetest treat :)